Indriya Dhāraṇā · Dhāraṇā 59

अनाहते पात्रकर्णेऽभग्नशब्दं समाविशेत् । ब्रह्मतत्त्वमवाप्नोति चिन्तयन्नव्ययं ततः ॥

anāhate pātrakarṇe 'bhagnaśabdaṃ samāviśet | brahmattattvam avāpnoti cintayann avyayaṃ tataḥ ||

En el sonido no percutido, como un cuenco que resuena en el oído — penetrando en el sonido ininterrumpido, contemplando lo imperecedero, se alcanza la realidad de Brahman.

Quincuagésimo novena dhāraṇā. El sonido anāhata — “no percutido”, no producido por golpe o fricción. El sonido interno que se percibe cuando el silencio externo es completo. Pātrakarṇe — como un cuenco resonando en el oído. Una vibración constante, sin principio ni fin.

Abhagnaśabdam samāviśet — penetra en el sonido ininterrumpido. Abhagna — no roto, continuo. El nāda interior no tiene pausas. No tiene principio ni fin. Es el sonido de la consciencia vibrando consigo misma.

Brahmatatttvam avāpnoti — se alcanza la realidad de Brahman. Avyayam cintayan — contemplando lo imperecedero. El sonido anāhata es imperecedero porque no depende de causas externas. No se puede acallar. Solo se puede oscurecer con ruido. Cuando el ruido cesa — externo e interno — el sonido de fondo del universo se revela.