Prakaraṇa 6 · Verso 35
आत्मनो न परं किञ्चिन् न चान्यद् अस्ति कञ्चन । आत्मनि सर्वलीनेऽपि न किञ्चिद् अस्ति वा न वा ॥
ātmano na paraṃ kiñcin na cānyad asti kañcana | ātmani sarvalīne'pi na kiñcid asti vā na vā ||
Nada hay más allá del Sí-mismo, ni tampoco hay nada otro de ningún modo. Aunque todo esté fundido en el Sí-mismo, no hay nada que sea o no sea.
La negación de para —más allá— y anya —otro— deja solo el ātman, pero incluso esta formulación es provisional. El na kiñcid asti vā na vā —no hay nada que sea o no sea— desafía la lógica binaria: no es afirmación ni negación sino la transmisión de una certeza que precede a ambas. El jīvanmukta no ‘cree’ en el advaita; lo vive como la estructura de su conciencia.