Prakaraṇa 6 · Verso 37

न जाग्रति न निष्वप्नोति न किञ्चिन् मनुते क्व चित् । न किञ्चिद् वदते वापि मुक्तोऽहं परमार्थतः ॥

na jāgrati na niṣvapnoti na kiñcin manute kva cit | na kiñcid vadate vāpi mukto'haṃ paramārthataḥ ||

No despierta, no duerme, no piensa en nada en parte alguna, no habla de nada en absoluto: ‘soy liberado’ en el sentido supremo.

La mukhi —declaración ‘soy liberado’— aquí adquiere el carácter de un mantra autofirmativo. Paramārthataḥ —en el sentido supremo— distingue esta liberación de la mukkti nominal. Hay liberaciones de muchos tipos: la liberación por conocimiento (jñāna-mukti), por devoción (bhakti-mukti), por acción (karma-mukti). Pero todas son grados; la paramārtha-mukti es la única absoluta, porque reconoce que no había nada que liberar.