Arjuna Viṣāda Yoga · Verso 39

कथं न ज्ञेयमस्माभिः पापादस्मान्निवर्तितुम् | कुलक्षयकृतं दोषं प्रपश्यद्भिर्जनार्दन

kathaṃ na jñeyam asmābhiḥ pāpād asmān nivartitum | kula-kṣaya-kṛtaṃ doṣaṃ prapaśyadbhir janārdana

¿Cómo no debemos conocer que debemos apartarnos de este pecado, nosotros que vemos el error que causa la destrucción de la familia, oh Janārdana?

La pregunta retórica invierte la obligación moral. Si ellos no ven, nosotros sí vemos (prapaśyadbhiḥ, presente participativo, continuamente viendo). Con conocimiento (jñeyam) viene responsabilidad (nivartitum, apartarse, desviarse).

El juego de palabras pāpāt asmān (de nosotros el pecado) — asmān es acusativo plural “nosotros” y genitivo “nuestro/nuestra”. Somos los que debemos apartarnos, y somos los que debemos proteger de nuestro propio pecado.

Janārdana aparece de nuevo — Arjuna busca alguien que impulse (ardana) a la gente (jana) hacia la acción correcta, que es precisamente lo que Kṛṣṇa hará, aunque no de la manera que Arjuna espera.