Arjuna Viṣāda Yoga · Verso 36
निहत्य धार्तराष्ट्रान्नः का प्रीतिः स्याज्जनार्दन | पापमेवाश्रयेदस्मान्हत्वैतानाततायिनः
nihatya dhārtarāṣṭrān naḥ kā prītiḥ syāj janārdana | pāpam evāśrayed asmān hatvaitān ātatāyinaḥ
Al matar a los hijos de Dhṛtarāṣṭra, ¿qué alegría sería para nosotros, oh Janārdana? El pecado se adueñaría de nosotros al matar a estos agresores
La contradicción interna es evidente. Arjuna llama a los kauravas ātataayinaḥ (agresores, aquellos que están con armas extendidas) — reconociendo su hostilidad — pero simultáneamente rechaza la violencia defensiva.
Janārdana (agitador de la gente, o aquel a quien la gente implora) es un epíteto más sutil: Kṛṣṇa como disturbio social y como refugio. La pregunta kā prītiḥ (¿qué alegría?) anticipa la enseñanza posterior sobre prīti (afecto puro) vs. rāga (apego).
Pāpam eva āśrayet (el pecado únicamente se apoderaría) — eva (únicamente) elimina cualquier compensación. El verbo āśrayet (buscaría refugio en, se adueñaría) sugiere que el pecado no es solo consecuencia sino entidad que reclama morada.