Arjuna Viṣāda Yoga · Verso 47
एवमुक्तवार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् | विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः
evam uktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśat | visṛjya sa-śaraṃ cāpaṃ śoka-saṃvigna-mānasaḥ
Así hablando en el campo de batalla, Arjuna se sentó en el asiento del carro, dejando caer su arco y flechas, con la mente afligida por el lamento
El primer capítulo culmina en acción física: upāviśat (se sentó) — la postura de quien abandona. El rathopastha (asiento/profundidad del carro) es donde el guerrero se pone de pie para disparar; sentarse es rendirse.
Visṛjya (habiendo soltado, abandonado) el cāpa (arco) sa-śaram (con flecha) — el abandono del instrumento de su dharma. El arco no se guarda respetuosamente; se deja caer.
El estado mental se describe con precisión clínica: śoka-saṃvigna-mānasaḥ — mente (mānasa) agitada/violentada (saṃvigna) por śoka (duelo, lamento, tristeza oscura). No es miedo ni ira; es viṣāda (desesperación) pura, la condición que define este primer capítulo: Arjuna Viṣāda Yoga.
El guerrero está roto. La enseñanza puede comenzar.