Tṛtīyopadeśaḥ (Mudrā) · Verso 17

न हि पथ्यमपथ्यं वा रसाः सर्वेऽपि नीरसाः | अपि भुक्तं विषं घोरं पीयूषमिव जीर्यति

na hi pathyam apathyaṃ vā rasāḥ sarve 'pi nīrasāḥ | api bhuktaṃ viṣaṃ ghoraṃ pīyūṣam iva jīryati

No hay alimento beneficioso ni perjudicial; todos los sabores se vuelven insípidos; incluso el veneno más terrible ingerido se digiere como néctar.

Este verso describe los siddhis (poderes) atribuidos al dominio de Mahāmudrā. Na pathyam apathyam — ni beneficioso ni perjudicial — indica que el practicante trasciende las restricciones dietéticas ordinarias. Su sistema digestivo y su metabolismo se purifican hasta el punto de procesar cualquier sustancia.

Sarve rasāḥ nīrasāḥ — todos los sabores se vuelven insípidos. Esto puede entenderse de dos formas: el yogī pierde el apego a los placeres gustativos, o su paladar trasciende las preferencias ordinarias alcanzando ecuanimidad ante lo dulce y lo amargo.

Viṣaṃ ghoraṃ pīyūṣam iva — el veneno terrible como néctar. Esta afirmación no debe tomarse literalmente como invitación a consumir tóxicos, sino como metáfora del poder transformador del yoga: lo que destruye al ordinario nutre al realizado.