Sāṅkhya Yoga · Verso 17
अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् | विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हति
avināśi tu tad viddhi yena sarvam idaṃ tatam | vināśam avyayasyāsya na kaścit kartum arhati
Pero sabe que lo cual todo esto es atravesado es indestructible. Nadie puede hacer que lo inmutable sea destruido
El imperativo viddhi (sabe, conoce) es directo. El ātman es avināśin (no-destructible) — privativo de vināśa (destrucción). Es aquello yena (por lo cual) todo está tatam (expandido, atravesado, permeado) — el substrato que sostiene la manifestación.
Avyayasya (de lo inmutable, de lo que no disminuye) — el ātman no solo no se destruye, no se agota, no se consume. Na kaścit (nadie) puede kartum (hacer) vināśam (destrucción).
El argumento es ontológico: por definición, lo indestructible no puede ser destruido. La muerte es imposible para el ātman.