Śūnya Dhāraṇā · Dhāraṇā 34

निवृत्तस्य निराधारं शून्ये चित्तं समाश्रयेत् । ततः शून्यपरो भूत्वा शून्याकारो भवेत्पुमान् ॥

nivṛttasya nirādhāraṃ śūnye cittaṃ samāśrayet | tataḥ śūnyaparo bhūtvā śūnyākāro bhavet pumān ||

Retirado de todo, sin soporte, que la mente descanse en el vacío. Entonces, habiéndose vuelto devoto del vacío, la persona toma la forma del vacío.

Trigésimo cuarta dhāraṇā. Nivṛttasya — retirado, cesado. De toda actividad mental, toda identificación, todo movimiento. Nirādhāram — sin soporte. La mente normalmente necesita algo en que descansar: un pensamiento, una imagen, una sensación. Aquí se le pide que descanse sin apoyo alguno.

Śūnye cittaṃ samāśrayet — que la mente tome refugio en el vacío. El vacío como refugio. No como amenaza, no como nihilismo, no como depresión. Como hogar. La mente que descubre que puede existir sin agarrarse a nada encuentra una libertad que ningún objeto puede dar.

Śūnyaparo bhūtvā śūnyākāraḥ — habiéndose vuelto devoto del vacío, toma su forma. La devoción al vacío no es pesimismo. Es la suprema aventura: soltar todo y descubrir que lo que queda es más vasto que todo lo soltado.