Sāṅkhya Yoga · Verso 29
आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेनमाश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः | आश्चर्यवच्चैनमन्यः शृणोति श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित्
āścarya-vat paśyati kaścid enam āścarya-vad vadati tathaiva cānyaḥ | āścarya-vac cainam anyaḥ śṛṇoti śrutvāpy enaṃ veda na caiva kaścit
Alguien ve esto como maravilla, otro hablo de ello como maravilla, otro oye de él como maravilla, y habiendo oído, nadie lo conoce verdaderamente
La rareza (āścarya — maravilla, asombro, misterio) rodea el conocimiento del ātman en todos los niveles: percepción (paśyati), comunicación (vadati), recepción auditiva (śṛṇoti), y conocimiento (veda).
Pero śrutvāpi (aun habiendo oído) na kaścit veda (nadie lo conoce). El ātman es acintya (BG 2.25) — no accesible a conceptualización ordinaria. Solo darśana directo, no śravaṇa (escucha) solo.
La estructura cuádruple subraya la elusividad: cada modo de acceso es válido pero insuficiente. La maravilla permanece.