Kaṭha Upaniṣad · 1.2.21

अविद्यायामन्तरे वर्तमानाः स्वयं धीराः पण्डितं मन्यमानाः । दन्द्रम्यमाणाः परियन्ति मूढा अन्धेनैव नीयमाना यथान्धाः ॥ २१॥

avidyāyām antare vartamānāḥ svayaṃ dhīrāḥ paṇḍitaṃ manyamānāḥ | dandramyamāṇāḥ pariyanti mūḍhā andhenaiva nīyamānā yathāndhāḥ

Habitan en la ignorancia, ellos mismos creyéndose sabios y eruditos, vagando erráticamente como ciegos guiados por un ciego.

Este verso ofrece una crítica penetrante del pseudo-conocimiento. Muchos se consideran paṇḍitas (eruditos) y dhīrāḥ (sabios) mientras permanecen profundamente sumidos en avidyā (ignorancia). El resultado es que, creyendo ver, caen en pozos aún más profundos. La imagen del ciego guiando a otro ciego es una metáfora universal sobre la importancia de encontrar un guru verdaderamente iluminado. En el yoga, esto subraya que no basta con acumular información intelectual sobre textos sagrados; se requiere una transformación directa de la conciencia.