Muṇḍaka Upaniṣad · 2.2.5
यस्मिन् द्यौः पृथिवी चान्तरिक्षमोतं मनः सह प्राणैश्च सर्वैः । तमेवैकं जानथ आत्मानमन्या वाचो विमुञ्चथामृतस्यैष सेतुः
yasmin dyauḥ pṛthivī cāntarikṣamotaṃ manaḥ saha prāṇaiś ca sarvaiḥ | tam evaikaṃ jānātha ātmānam anyā vāco vimuñchathā'mṛtasyaisa setuḥ
En quien el cielo, la tierra y el espacio entre ambos están tejidos, junto con la mente y todos los prāṇas — a ese único Conocete como el Ser. Abandona otras palabras. Éste es el puente hacia la inmortalidad.
El Ser como totalidad tejida, y el llamado a abandonar la palabra discursiva.
Dyauḥ pṛthivī… antarikṣaḥ — cielo, tierra y espacio. La tríada cósmica completa.
Otam — tejido, entretejido. No colocado sobre sino integrado, como urdimbre y trama.
Manaḥ… prāṇaiḥ — mente y prāṇas. Lo sutil junto con lo denso.
Tam evaikam — a ese único. Sin segundo, sin otro.
Jānātha ātmānam — conoce como el Ser. El Ātman es ese Ser único.
Anyāḥ vācaḥ vimuñchatha — abandonad otras palabras. Callad lo demás; solo esto importa.
Amṛtasya eṣa setuḥ — éste es el puente hacia la inmortalidad. El Ātman como pasaje hacia lo inmortal.
La meditación es este abandono de la palabra hacia la unidad silenciosa.